Ku upadłej Pieczęci

24-25 maja 811 RD (roku dynastii)

Pierwszy dzień po przerwaniu pętli czasu nie rozpoczął się fortunnie – Pieczęć widoczna z Magnus Portum spadła w morze, co wywołało niepokój wśród obywateli miasta. Wkrótce po tym do pokoju w Na Kotwicy gdzie nocowali Asvard, Dave, Farciarz i Radymir wbiegł przerażony Kaelen i opowiedział drużynie o motywacjach swoich i zmarłego Arcymaga Thalora.

Historia badań arcymaga Thalora

Lata temu arcymag zaniepokojony raportami o demonicznych manifestacjach na terenie Sarcosy (do których przez wiele setek lat nie dochodziło w ogóle) rozpoczął w Kolegium Wiedzy Tajemnej w Akath badania mające na celu znalezienie sposobu na zaadresowanie problemu. W trakcie tych badań trafił na wzmianki o starożytnej magii o charakterze ochronnym, która jako jeden z komponentów niematerialnych (źródeł mocy) wykorzystywać ma coś, co znajduje się w Pieczęciach – w rozumieniu Thalora stoi to w sprzeczności z przeznaczeniem Pieczęci jako obiektów, które według Kościoła Wiecznej Straży oraz folkloru ludowego zawierają fizyczne manifestacje demonów. Arcymag postanowił całkowicie poświęcić się badaniom, przez co opuścił Kolegium i wyruszył w świat, jednak rosnąca ilość zdarzeń związanych z demonami skłoniła go do podjęcia ryzykownego ruchu – przy pomocy swojego ucznia przeprowadził rytuał zapętlenia czasu, dzięki czemu mieli kupić sobie czas na dalsze badania, które ze względu na heretycki charakter musiały być prowadzone w sekrecie. Niestety magia rytuału wymknęła się spod kontroli i arcymag zmuszony był wykorzystać swoje siły życiowe jako komponent stabilizujący czar – pętla czasu została skutecznie zawiązana kosztem życia Thalora, przez co Kaelen musiał prowadzić dalsze badania sam. Po około dwóch tygodniach samotnych działań Kaelena towarzysze trafili do Magnus Portum i wykorzystując wskazówki wykradzione z warsztatu arcymaga przerwali pętlę czasu, co dodatkowo utrudniło sytuację półelfa.

Kaelen dość nieudolnie próbował uzasadnić unikanie drużyny faktem, że nie zrozumieliby przeznaczenia rytuału zapętlenia czasu oraz brakiem zaufania do Dave’a i towarzyszy. Zdesperowany poprosił drużynę o pomoc – upadek Pieczęci stworzył możliwość pozyskania większej ilości informacji, dlatego bohaterowie mieli wybrać się w miejsce jej upadku i spróbować dowiedzieć się jak najwięcej przy jednoczesnym zachowaniu dyskrecji. Sam Kaelen, za namową Dave’a, zdecydował się opuścić Sorridię i wyruszyć do Mystary by w elfich repozytoriach wiedzy prowadzić dalsze badania unikając jednocześnie uwagi ze strony Kościoła. Po zejściu na dół tawerny drużynę przywitał Durgan, który przedstawił im Abdula – mnicha który szukając pracy i przygód trafił do Na Kotwicy gdzie dołączył do drużyny. Ponadto Durgan wspomniał towarzyszom, że niepokoi go brak informacji od kupca prowadzącego karawanę z Akath – miał dotrzeć do Magnus Portum tydzień temu i dostarczyć Durganowi trollowe drożdże potrzebne do uwarzenia kolejnej wersji Brodatego Strong.

Radymir postanowił zasięgnąć informacji w Kościele – udał się do bazyliki gdzie poinformowano go, że inkwizytor Athelard chce z nim porozmawiać po orędziu Wielkiego Inkwizytora adresującym upadek Pieczęci. W międzyczasie Asvard odnalazł w porcie statek Mglisty Horyzont i jego kapitana Tadeusza, z którym pił dzień wcześniej (o czym Tadeusz ze względu na zapętlenie czasu nie wie) i poprosił go o pomoc w dotarciu w pobliże Pieczęci – kapitan zgodził się, jeżeli drużyna zdobędzie dla niego mapę do wyspy ze skarbami która jest w posiadaniu kapitana Żelaznego Żmija. Tym zajął się Farciarz: wykorzystując fakt, że większość ludzi z portu znajdowała się w pobliżu bazyliki wszedł na pokład Żmija, wykradł mapę oraz narkotyki które zażył kapitan a następnie poderżnął mu gardło – w tym czasie Abdul kręcił się w pobliżu i pilnował by Farciarz nie został złapany. Po uzyskaniu mapy wrócili oni do Na Kotwicy, gdzie Dave stworzył jej kopię.

Mniej więcej w południe rozpoczęło się orędzie Wielkiego Inkwizytora w budynku bazyliki Kościoła.

Treść orędzia

Drodzy Wierni,

Dziś staję przed Wami jako Wasz sługa i głos Najwyższego Strażnika, Helma, by ogłosić prawdę, która wstrząsnęła fundamentami naszego świata. Jedna z pieczęci, naszych świętych obrońców przed pierwotnym złem, została złamana. To tragedia, która nie miała prawa się wydarzyć, a jednak stała się rzeczywistością.

Nie jest to jednak czas na zwątpienie ani na gniew, lecz na refleksję. Bo oto pytam Was: czy nasza wiara była wystarczająco silna? Czy nasze modlitwy, które miały wzmacniać tarcze stawiane przez Helma, płynęły z głębi serca, czy tylko z nawyku? Upadek pieczęci nie jest winą tych, którzy ją strzegli, lecz naszą wspólną odpowiedzialnością jako ludu helmowego.

Niestety, muszę z bólem zauważyć, że to w szczególności niedostateczna żarliwość sąsiedniego królestwa Akath przyczyniła się do tej tragedii. Podczas gdy wiele narodów trwa w oddaniu i modlitwie, mieszkańcy Akath zdają się coraz śmielej kpić z opieki Helma nad światem, oddając się świeckim przyjemnościom i odwracając się od jego światła.

Lecz nie lękajcie się! Helm nie opuścił nas, a jego światłość nadal wskazuje nam drogę. Aby zapobiec powtórzeniu się tej tragedii, musimy wspólnie wznieść nasze dusze ku niemu. Każda modlitwa, każda chwila żarliwej wiary będzie jak cegła w murze, który na nowo wzniesiemy wokół pozostałych pieczęci.

Apeluję do Was, moi bracia i siostry, byście dziś przysięgli oddać swoje serca Helmowi w pełni. Niech każdy dom stanie się miejscem modlitwy, każdy dzień niech zaczyna się i kończy słowami wiary i uwielbienia dla naszego Opiekuna. Jesteśmy strażnikami woli Helma, a On nigdy nie pozostawia tych, którzy nie odwracają się od jego światła.

Wierzę, że wspólnie, jako jeden nieustraszony lud, przywrócimy równowagę i ochronimy świat przed mrokiem. Helm patrzy na nas z łaską i wiarą w naszą siłę. Nie zawiedźmy Go.

Niech Jego światłość prowadzi Was w tych trudnych czasach.

Po orędziu drużyna udała się do biura inkwizytora Athelarda, gdzie przed wejściem minęli się z Valerym Thornwoodem i jego ochroniarzami. W gabinecie czekał na nich sam inkwizytor, który określił swoją rolę w Kościele jako osoba odpowiedzialna za rozwiązywanie problemów, w związku z czym zlecił Radymirowi i jego towarzyszom wybranie się do Pieczęci i upewnienie się, że nic się z niej nie wydostało (a jeśli tak to powinni to pokonać). Wybór drużyny jako osób którym to zadanie zostanie powierzone tłumaczył faktem, że nie są znani w mieście w związku z czym mogą zająć się tym po cichu, natomiast na pytania Dave’a o szczegółową wiedzę na temat Pieczęci odpowiadał ogólnikami odnoszącymi się do dogmatów wiary helmowej. Ponadto Athelard przekazał drużynie informację, że dwór królewski życzy sobie by przekazano im dowody na udział Akath w upadku Pieczęci. Radymir i Dave poprosili zatem o wsparcie finansowe w celu przygotowania do zadania, na co inkwizytor się zgodził – skarbnik Kościoła wypłacił im 2000 sztuk złota z tacy zebranej w trakcie orędzia. Towarzysze wyruszyli do dzielnicy kupieckiej i zaopatrzyli się w zapasy żywności, narzędzia i uzbrojenie na wyprawę. Następnie odwiedzili Tadeusza i wręczyli mu mapę – ten skrytykował morderstwo do którego doszło podczas kradzieży, ale zgodził się wyruszyć z nimi o świcie do Pieczęci.

Kolejnego dnia po kilkunastu godzinach rejsu przez niespokojne morze statek zbliżył się do Pieczęci, jednak Mglisty Horyzont nie był pierwszą jednostką która tam dotarła – okazało się, że oddział z Akath jest już na miejscu. Radymirem zawładnął święty gniew, Asvardem żądza krwi a Dave’m niepokój o los jego krajan – drużyna wsiadła na łódź i dokonała abordażu zostawiając jednego bezbronnego marynarza przy życiu. Ten powiedział im przerażony, że na wyspie znajduje się już pozostała część załogi eksploratorów, w związku z czym drużyna dopłynęła na Pieczęć, zniszczyła łódź ludzi z Akath i odnalazła mauzoleum stanowiące centralny element wyspy. W środku znaleźli nieoznakowany grobowiec ze zdjętą klapą, wewnątrz którego znajdowały się schody w dół krypty.

Schodząc na dół Asvard trafił na eksploratorów z Akath, a raczej na to co po nich zostało – ostatni żywy członek załogi powiedział im o ożywających pancerzach które zaatakowały jego towarzyszy. Asvard uznał że należy skrócić cierpienie akathczyka, po czym zaszarżował jeden z pancerzy widocznych w pomieszczeniu krypty. Po rozprawieniu się z pancerzami towarzysze rozejrzeli się w pomieszczeniu i zauważyli na ścianach freski przedstawiające walkę wojowników uzbrojonych w kolczugi z demonami. Dave przeanalizował je dokładnie i doszedł do wniosku, że nie odnoszą się one do żadnych znanych mu wydarzeń historycznych. Towarzysze udali się wgłąb krypty walcząc po drodze z czarnym puddingiem, trafiając na zatopioną kapliczkę bez symboli religijnych oraz pułapkę z zapadającą się podłogą. Po dotarciu do groty skalnej na końcu krypty i pokonaniu jej mechanicznych strażników natrafili na płaską ścianę z okrągłym wgłębieniem z dużym symbolem na środku (symbol ten pojawił się również na konstruktach-strażnikach) oraz runicznym zapisem na obwodzie wgłębienia w języku który nie był im znany.

Symbol na konstruktach oraz na ścianie jaskini

Transkrypcja napisu z wgłebienia w ścianie jaskini

W związku z brakiem dalszych możliwości eksploracji drużyna postanowiła odpocząć i zastanowić się nad dalszymi krokami – komu mogą zaufać, a od kogo trzymać się z daleka? Czy powinni zdać raport Kościołowi, czy odnaleźć Kaelena w Mystarze? Czy losy świata są ważniejsze od drożdży Durgana?