Informacja orientacyjna nr 17/76

Po wydarzeniach grudniowych 1970 r. kierownictwo Partii pod przewodnictwem tow. Edwarda Gierka przyjęło kurs na uspokojenie nastrojów społecznych, poprawę warunków bytowych i przyspieszenie rozwoju przemysłu, finansowanego w znacznej części kredytami zagranicznymi. Pierwsze lata dekady przyniosły odczuwalną poprawę sytuacji części ludności, lecz równocześnie wzrosły oczekiwania, których gospodarka nie była w stanie trwale zaspokoić. Pogarszające się zaopatrzenie i narastające napięcia wokół cen podstawowych artykułów żywnościowych ponownie uczyniły środowiska robotnicze szczególnie wrażliwymi na decyzje władz.

Dnia 24 czerwca br. Prezes Rady Ministrów Piotr Jaroszewicz przedstawił w Sejmie projekt znacznych podwyżek cen żywności, połączony z systemem rekompensat korzystniejszym dla osób lepiej zarabiających. W godzinach rannych 25 czerwca pracownicy Zakładów Metalowych im. gen. Waltera przerwali pracę i wyszli na ulice; do wystąpienia przyłączyły się kolejne zakłady. Manifestanci dotarli pod Komitet Wojewódzki PZPR, a po przedłużającym się oczekiwaniu na odpowiedź władz doszło do wtargnięcia do gmachu i jego podpalenia.

Wieczorem rozpoczęto działania milicyjne i zatrzymania. Projekt podwyżek wycofano, jednak w mieście trwają represje, identyfikacja uczestników zajść i porządkowanie ich skutków. Nastroje pozostają napięte, a zeznania i informacje przekazywane organom państwa powstają w atmosferze strachu i nieufności.

Opisane wydarzenia należy rozpatrywać również z punktu widzenia porządku Camarilli. Od zakończenia wojny jej przedstawiciele utrzymują dominujące wpływy na wybranych szczeblach Partii oraz aparatu państwowego. Nie oznacza to pełnego wtajemniczenia struktur: zdecydowana większość urzędników, funkcjonariuszy i działaczy pozostaje ludźmi i wykonuje polecenia bez wiedzy o rzeczywistej naturze części zwierzchników.

Pozycję poszczególnych członków Camarilli wyznaczają nie tylko stanowiska, lecz również wiek, klan, osobisty patronat, przysługi oraz dostęp do mieszkań, transportu, dokumentów, informacji i użytecznych ludzi. Oficjalna hierarchia państwowa i rzeczywisty układ wpływów nie zawsze są tożsame.

Podstawowym warunkiem utrzymania tego ładu pozostaje Maskarada. Aparat państwowy ułatwia kontrolowanie prasy, archiwów i oficjalnego obiegu wiadomości, lecz nie usuwa samej wiedzy: świadkowie rozmawiają z rodzinami, personel instytucji pamięta nietypowe zdarzenia, a dokumenty mogą pozostać poza właściwym obiegiem.

Większość ludzi zna jedynie zwyczajne uzasadnienia poleceń; pełna prawda jest rozdzielona pomiędzy niewielu wtajemniczonych. Ochrona Maskarady wymaga zatem nie tylko siły i cenzury, ale stałej kontroli informacji, relacji oraz konsekwencji własnych działań. Kryzys ostatnich dni zwiększa ryzyko przypadkowego ujawnienia spraw, które w normalnych warunkach pozostałyby odizolowane.

Członkowie wydzielonego zespołu są wampirami pełniącymi służbę w strukturach Służby Bezpieczeństwa na terenie województwa radomskiego. W zwykłym obiegu występują jako uprzywilejowani funkcjonariusze przeznaczeni do spraw politycznie wrażliwych i wymagających szczególnej dyskrecji; tylko wybrani współpracownicy wiedzą, że zespół obsługuje również zdarzenia dotyczące Camarilli.

Funkcjonariusze dysponują legitymacjami, służbowymi kontaktami i osłoną przełożonego, lecz nie stoją poza aparatem: wydane polecenia, pobrane akta i wykorzystane uprawnienia mogą pozostawić ślad oraz wywołać reakcję innych komórek.

Zespół odpowiada równocześnie wobec państwa i wobec porządku Camarilli. Interesy obu struktur często są zbieżne, lecz nie należy zakładać, że rozkaz służbowy, interes przełożonego i interes całej sekty zawsze oznaczają to samo.

Bezpośredni patron może udostępniać zasoby, otwierać zamknięte sprawy i osłaniać podwładnych, ale nie kontroluje całego miasta ani wszystkich instytucji. Znaczenie ma zatem nie tylko wykonanie polecenia, lecz także to, co funkcjonariusz ustali, komu przekaże wiadomość, co pozostawi w dokumentacji i za czyją wersję wydarzeń zdecyduje się ręczyć.

Do właściwości zespołu należą przede wszystkim: zabezpieczanie informacji mogących naruszyć Maskaradę; rozpoznawanie zdarzeń nadnaturalnych, których nie można przekazać zwykłym funkcjonariuszom; wyjaśnianie zaginięć i naruszeń lokalnych porozumień Camarilli; praca ze świadkami, dokumentami i pośrednikami; a także ustalanie politycznego interesu stojącego za zdarzeniem lub poleceniem.

Służba będzie wymagała rozmów, obserwacji, analizy sprzecznych zeznań, korzystania z kontaktów i dokumentacji, a w razie potrzeby również działań terenowych oraz użycia siły. Kolejność czynności i dobór metod w granicach rozkazu pozostają w znacznym stopniu po stronie zespołu.

Zaplecze zespołu może obejmować pomieszczenie służbowe, bezpieczne miejsce dziennego spoczynku, transport, dostęp do wybranych akt oraz pomoc zaufanego kierowcy lub łącznika wykonującego czynności za dnia.

Uprawnienia nie są jednak nieograniczone. Dostęp do dokumentu, zatrzymanego lub zamkniętego obiektu może wymagać właściwego stanowiska, zgody albo przysługi; pracownik może zapamiętać wizytę i przekazać informację dalej. Podobnie moce wampirze nie zastępują śledztwa i nie usuwają automatycznie dokumentów, wspomnień ani politycznych następstw ich użycia.

Stałym ograniczeniem pozostaje nocny tryb działania. Czerwcowe noce są krótkie, podczas gdy ludzie prowadzą urzędy, przemieszczają się i podejmują decyzje również w godzinach, w których członkowie zespołu nie mogą działać osobiście. Skuteczność zależy więc od przygotowania, ludzi godnych zaufania i właściwego rozdzielania zadań. Własny aparat państwowy jest narzędziem, nie gwarancją powodzenia.

Pożądany skład zespołu powinien łączyć różne kompetencje: poruszanie się w hierarchii i wykorzystywanie kontaktów, pracę ze środowiskami kultury i inteligencji, analizę informacji i motywów świadków, doświadczenie terenowe i transportowe oraz zdolność do działań siłowych.

Przynależność klanowa może sprzyjać określonym sieciom wpływu, lecz nie wyznacza automatycznie charakteru ani miejsca funkcjonariusza w zespole. Równie istotne są osobiste zobowiązania. Wskazane jest, aby każdy członek zespołu miał rozpoznawalną relację zależności lub przysługi wobec przełożonego oraz co najmniej jedną ważną więź poza służbą, której utrata stanowiłaby realny koszt podejmowanych decyzji.

Z punktu widzenia doboru składu dopuszcza się różnice w osobistym stosunku do aparatu państwa i hierarchii Camarilli, o ile nie przekładają się one na naruszenie dyscypliny, bezpieczeństwa informacji lub skuteczności służby.

Na wieczór 26 czerwca 1976 r. zespół pozostaje w podwyższonej gotowości operacyjnej. Szczegółowe polecenia dotyczące poszczególnych spraw będą przekazywane odrębnie, w ograniczonym obiegu i według właściwości. Niniejsza informacja określa warunki służby, dostępne środki oraz zakres odpowiedzialności; nie zastępuje rozkazu do konkretnego postępowania.