Babcia

Opis

Starsza kobieta od wielu lat mieszkająca w rodzinnym domu przy ulicy Kamiennego Progu, który obecnie pełni również funkcję siedziby K-5. Choć wiek wyraźnie odbił się na jej sprawności fizycznej, nadal pozostaje całkowicie samodzielna i niezwykle bystra. Porusza się spokojniej niż dawniej, niechętnie schodzi do piwnicy i coraz częściej prosi kogoś z domowników o przyniesienie cięższych rzeczy, lecz jej pamięć i umiejętność obserwowania ludzi pozostają niemal bezbłędne.

Jest biologiczną babcią [IMIĘ POSTACI], lecz przez lata zaczęła traktować pozostałych członków K-5 jak własne, przybrane wnuki. Fakt, że wszyscy są od dawna dorosłymi ludźmi, ma dla niej niewielkie znaczenie. Nadal pilnuje, czy jedzą, karci za bałagan i uważa, że przynajmniej połowa problemów zespołu wynika z niewłaściwego odżywiania, braku snu albo wychodzenia z domu w nieodpowiednim ubraniu.

Charakter

Spokojna, praktyczna i bardzo spostrzegawcza. Nie jest przesadnie wylewna ani sentymentalna. Troskę okazuje przede wszystkim przez działanie: przygotowany posiłek, zacerowaną koszulę, czysty bandaż pozostawiony na stole albo dodatkowy koc położony przy czyimś łóżku.

Potrafi być stanowcza i apodyktyczna w sprawach domowych. Nie uważa jednak K-5 za niezdolnych do podejmowania własnych decyzji i zwykle nie wypytuje o szczegóły ich pracy.

Może nie zgadzać się z wyborami członków zespołu, skrytykować ich albo powiedzieć wprost, że zachowali się głupio. Jej lojalność wobec nich nigdy jednak nie podlega wątpliwości.

Dom

Dom przy ulicy Kamiennego Progu należy do niej i pozostaje przede wszystkim jej rodzinnym domem, nawet jeśli z czasem stał się również bazą operacyjną K-5.

Pilnuje jego codziennego rytmu: przygotowuje posiłki, zajmuje się podstawowymi zakupami i prowadzeniem gospodarstwa. Każdy, kto przebywa w domu w porze posiłku, może spodziewać się, że zostanie nakarmiony — niezależnie od tego, czy jest członkiem K-5, znajomym, strażnikiem czy przypadkowym gościem.

Jeżeli któregoś z członków K-5 nie ma jeszcze wieczorem w domu, zostawia dla niego zapaloną lampę. Nie czeka przy niej i zwykle nie komentuje późnego powrotu, dopóki następnego ranka nie znajdzie powodu, by zrobić to przy śniadaniu.