Chronologia wydarzeń

Data pierwszego dnia scenariusza: 17 kwietnia 813 roku

Chronologia sprawy przed rozpoczęciem scenariusza

Lato–jesień 812 — Cassian zaczyna podejrzewać glif

Po otrzymaniu statusu Cinerianina Cassian Veyr zaczyna zauważać u siebie silny niepokój podczas prób oddalenia się od Dravengardu. Początkowo wiąże go ze stresem po wypadku, dzięki któremu otrzymał wyróżnienie. Z czasem dochodzi do wniosku, że reakcja pojawia się zbyt regularnie i zależy od odległości od miasta.

W podobnym okresie jego wieloletni przyjaciel Tavian Orrel kilkukrotnie próbuje opuścić Dravengard, aby dotrzeć do siostry i siostrzeńca znajdujących się poza miastem. Za każdym razem doświadcza gwałtownej paniki i zawraca. Ponieważ Tavian nosi glif od dłuższego czasu, obaj zaczynają podejrzewać wspólne źródło problemu.

Listopad 812 – luty 813 — wspólne badania Cassiana i Taviana

Cassian prowadzi niewielkie, nieoficjalne eksperymenty: obserwuje reakcję glifu, bada przepływ energii i próbuje ustalić, czy znak zawiera mechanizm wpływający na zachowanie nosiciela. Na tym etapie nie wie jeszcze, że glif jest elementem mechanizmu detonacyjnego. Podejrzewa przede wszystkim formę magicznej kontroli uniemożliwiającej Cinerianom opuszczanie miasta.

Tavian staje się coraz bardziej zdesperowany. Cassian nie musi go oszukiwać ani przymuszać. To właśnie Tavian zaczyna naciskać, aby spróbować fizycznego usunięcia glifu.

„Nie obiecuj mi, że nic się nie stanie. Powiedz tylko, że nie robimy tego na ślepo.”

Cassian wybiera piwnicę nieczynnej pralni, gdzie może pracować bez świadków. Przygotowuje prowizoryczną konstrukcję tłumiącą wyładowania oraz narzędzia pozwalające ingerować w strukturę znaku.

27 lutego 813 — śmierć Taviana Orrela

Tavian przychodzi dobrowolnie. Nie jest związany ani odurzony i zna ogólne ryzyko zabiegu, choć ani on, ani Cassian nie rozumieją rzeczywistej skali niebezpieczeństwa.

Gdy Cassian narusza strukturę glifu, następuje gwałtowne wyładowanie. Znak częściowo detonuje, niszcząc głowę, szyję i znaczną część górnej części ciała Taviana. Cassian przeżywa dzięki prowizorycznej osłonie, choć sam zostaje ranny.

To jest moment przełomowy. Cassian otrzymuje dowód, że glif nie jest jedynie narzędziem kontroli — zawiera ogromną ilość energii i został zaprojektowany w sposób mogący zabić nosiciela.

W panice ukrywa pozostałości ciała w nieużywanym kanale lub komorze inspekcyjnej pod piwnicą i zamurowuje dostęp. Czyści pomieszczenie, ale nie jest w stanie usunąć wszystkich śladów: pozostają mikroskopijne fragmenty kości, przebarwienia pod ciężkim wyposażeniem, uszkodzenia kamienia oraz elementy srebrnych przewodników.

Tavian wcześniej rozpowiadał, że zamierza wyjechać na dłuższy kontrakt i odwiedzić rodzinę. Dzięki temu nikt nie zgłasza jego zaginięcia. Kluczowa nieścisłość pozostaje niezauważona: Tavian nigdy nie przeszedł przez żadną z bram Dravengardu.

Marzec 813 — Cassian przekracza granicę

Przez kolejne tygodnie Cassian analizuje to, co wydarzyło się w pralni. Zamiast zgłosić śmierć Taviana, coraz mocniej utwierdza się w przekonaniu, że Cinerianie zostali oszukani i że miasto wszczepiło im coś znacznie groźniejszego, niż ktokolwiek im powiedział.

Jednocześnie zaczyna udoskonalać konstrukcję tłumiącą. Dochodzi do przekonania, że błąd pierwszej próby nie dowodzi niemożliwości usunięcia glifu — oznacza jedynie, że zastosowana metoda była zbyt prymitywna.

Właśnie tutaj kończy się jego możliwość usprawiedliwiania działań niewiedzą. Aby kontynuować badania, potrzebuje kolejnego Cinerianina.

Początek kwietnia 813 — wybór Aldegundy Vahrenholt

Cassian zna Aldegundę Vahrenholt z pracy. Jako urzędniczka zajmująca się adaptowaniem budynków na kwatery współpracowała z technikami miejskimi, w tym z Cassianem. Nie są przyjaciółmi, ale Aldegunda zna go jako kompetentnego i godnego zaufania specjalistę.

Podczas jednej ze wcześniejszych rozmów wspomniała mu, że podczas dwóch prób opuszczenia Dravengardu w celach służbowych doznała nagłej, niewytłumaczalnej paniki. Cassian rozpoznaje dokładnie te same objawy co u siebie i Taviana.

Aldegunda nie zna Taviana i nie wie o jego śmierci.

Jak Cassian zwabia Aldegundę

Tym razem Cassian świadomie wykorzystuje swoją wiarygodność zawodową. Informuje Aldegundę, że prowadzi dyskretne badania nad niepożądaną reakcją glifów na oddalanie się od Dravengardu. Twierdzi, że sprawa jest na tyle delikatna, iż nie może być jeszcze prowadzona oficjalnie.

Aby uwiarygodnić historię, przygotowuje sfałszowane zlecenie techniczne i sugeruje, że badania zostały nieformalnie zaakceptowane przez osoby odpowiedzialne za Praesidium. Nie mówi Aldegundzie, że chce usunąć jej glif. Przedstawia spotkanie jako pomiary i próbę ustalenia źródła reakcji.

Aldegunda zgadza się przede wszystkim dlatego, że zna Cassiana i sama chce zrozumieć, co się z nią dzieje.

14 kwietnia 813 — zaginięcie i śmierć Aldegundy

Po zakończeniu pracy Aldegunda udaje się na spotkanie zgodnie z wcześniejszym ustaleniem. Wychodzi ubrana tak, jak na krótkie wieczorne wyjście; dokumenty, pieniądze i rzeczy potrzebne do podróży pozostawia w domu.

Cassian prowadzi ją do przygotowanego pomieszczenia technicznego pod dawną łaźnią miejską. Podaje jej środek uspokajający, tłumacząc, że ma ograniczyć reakcję organizmu na pobudzenie glifu. W rzeczywistości zamierza ją obezwładnić.

Aldegunda odzyskuje częściową świadomość już po unieruchomieniu na stole.

Cassian kontynuuje zabieg mimo jej oporu. W przeciwieństwie do eksperymentu z Tavianem stosuje ulepszoną osłonę oraz próbuje usunąć cały fragment ciała zawierający glif, zamiast bezpośrednio naruszać jego strukturę.

Nie dochodzi do pełnej detonacji. Cassian osiąga więc techniczny postęp, ale Aldegunda umiera wskutek rozległych obrażeń i utraty krwi. Rana jest brutalna i nieregularna, lecz po odnalezieniu ciała będzie można zauważyć, że jej centrum stanowiło dokładnie miejsce glifu.

Cassian zabiera wycięty fragment do dalszych badań. Ciało ukrywa w nieużywanym zbiorniku pod budynkiem.

15–16 kwietnia — zaginięcie zostaje zauważone

Aldegunda prowadziła regularny tryb życia, więc jej nieobecność szybko wzbudza podejrzenia. Nie pojawia się w pracy, nie wraca do mieszkania i nikogo nie poinformowała o wyjeździe.

Jednocześnie jej otoczenie dostarcza aż nadto możliwych motywów: groźby ze strony przesiedlonych uchodźców, niejawna korespondencja z Velmorą oraz prowadzone przez nią dochodzenie dotyczące korupcji przy przydziale kwater.

Dla Cassiana jest to korzystne. Zaginięcie wygląda bardziej jak konsekwencja działalności zawodowej Aldegundy niż element czegoś związanego z Cinerianami.

17 kwietnia 813 — początek scenariusza

K-5 otrzymuje zadanie odnalezienia Aldegundy Vahrenholt.

W tym momencie istnieją już dwie ofiary, ale Korda wie tylko o jednej zaginionej osobie. Tavian oficjalnie pozostaje człowiekiem, który wyjechał z miasta.

---

Ewolucja metody Cassiana

Na tym etapie dobrze widać rozwój całej serii:

Tavian: dobrowolny eksperyment → bezpośrednia ingerencja w glif → niekontrolowana detonacja.

Aldegunda: oszustwo i obezwładnienie → próba chirurgicznego usunięcia większego fragmentu wokół glifu → śmierć, ale bez detonacji.

Następna ofiara: będzie już porwana lub całkowicie pozbawiona możliwości odmowy → Cassian spróbuje znacznie precyzyjniejszego wycięcia samego obszaru glifu.

To daje nam bardzo dobry wzorzec dla kolejnych zbrodni: im bardziej Cassian technicznie zbliża się do sukcesu, tym dalej odchodzi od dobrowolnej współpracy, od której wszystko się zaczęło.